دوست

دوست با ارزش از دیدگاه امام علی (ع)

حدیث, داستان, سخن بزرگان

آن حضرت می فرماید : در گذشته برای من برادر دینی بود؛ چون دنیا در نظر او کوچک بود ، شخصیت او در نظر من بسیار بزرگ می نمود . ازجمله صفات نیکوی او این بود که هرگز شکمش نتوانسته بود بر او مسلط شود .

اگر به چیزی نمی رسید ، به هیچ وجه حسرتش را نمی خورد . هم چنین اگر به چیزی از مال دنیا دست می یافت ، خوش حال و فرحناک نمی شد و افراط نمی کرد . اکثر روز ها ساکت و صامت بود ، ولی اگر موقعی پیش می آمد که در جمعی سخن می گفت ، به قدری جالب و منطقی صحبت می کرد که برای احدی جای گفتار باقی نمی ماند ، و هرچه از او می پرسیدند در حد لازم ، سخن می گفت .

حضرت در رابطه با موقعیت دوستش می فرماید : او خودش از طبقه پایین جامعه بود و ظاهراً مردم او را ضعیف می پنداشتند ؛ ولی وقتی مسئله ای جدی پیش می آمد ، چون شیری نیرومند مشغول به کار می شد . اگر در مطلبی بین او و دیگری اختلافی پیدا می شد ، تا پیش قاضی نمی رفت دلیلش را ارایه نمی کرد . هر کس را که در مسئله ای عذری داشت ، به هیچ عنوان سرزنش نمی کرد تا این که عذرش را به خوبی گوش می کرد و کاملا مشخص می شد.

هرگز از درد یا گرفتاری خود شکایت نمی کرد ، مگر بعد از خوب شدن و مرتفع شدن آن ، که البته در آن صورت هم اگر لازم بود تعریف می کرد .

هر چیز و  هر کاری را که بر عهده می گرفت ، کاملا انجام می داد و وفای به عهد می کرد یا اگر نمی توانست و از عهده ی او خارج بود ، از اول قول نمی داد و به عهده نمی گرفت . اگر احیاناً می توانستند در گفتار بر او پیروزشوند ، اما در سکوت کسی نمی توانست او را شکست دهد . در گوش دادن و شنیدن سخن دیگران حریص تر بود تا اینکه خود سخن بگوید .

اگر دو موضوع و مطلب ناگهانی پیش می آمد ، درباره هر دو موضوع فکر می کرد ؛ هر کدام به هوای نفس نزدیک تر بود با آن مخالفت می کرد و دومی را انتخاب می کرد .

در پایان حضرت به پیروانش تذکر می دهد بر شما لازم است که دقت کنید و این صفات انسانی را در خود ایجاد کنید .

 

منبع : نهج البلاغه ، ترجمه محمد دشتی ، شماره ۲۸۱ و کتاب یادداشت هایی از اخلاق و ارزش های انسانی ، نویسنده : حمید راسخچی زاده

مطالب دیگری هم هست>  غار اصحاب کهف در کجا بوده است ؟

پاسخ دهید